در هر گذر این کوچه های بی فروغ؛

                  راهی است به پس کوچه های دلتنگی،

به پس کوچه های دلتنگی که نماد عشق است؛

به عشق که نماد آدمی است،

به آدمی که عشقش نمایان گر آن معشوق حقیقی است؛

وبه آن معشوقی که خالق عشق است؛

                                                   عشق؛

و به راستی که دلتنگی؛ کوچه های بی فروغ رابه فروق میرساند،

و اوست ......!