من از آسمان سخت نو میدم!

ای دوست

نو مید

نومید

میدانی؟

  اینجا نباریده دیریست باران!

      نتابیده خورشید!

               نروییده دیگر نهالی!

زمین خشک و خالیست!

   نه از بوته ی خشک و خاری

پناهی؛

نه بر گشتزاری گواهی از شیاری!

من از آسمان سخت نومیدم، آری!

در این دشت خاموش

در یاد داری؟

چه گلهای نازان پاکی!

         چه آزاد سروی!

                چه تاکی!

چه بادی که سرمست!

چه بیدی که بی تاب!

چه آهوی مستی که در بیشه ی خواب!

چه خوابی؛

بر این دشت خاموش در یاد دارم!

که مرغان سرود سفر ساز کردند!

هوا سخت تاریک و نا مهربان شد!

تو گفتی که فریادی از دشت بر آسمان شد!

پس آن گاه در یاد دارم!

خزان شد!

چه گلها که عریان در خاک فرو ریخت!

چه گلها که غمناک،

بر خاک،

      نه از سرو نشان ماند

نه از ،

              تاک دیگر!

من از آسمان سخت نو میدم!

ای دوست؛

                           من از آسمان سخت نو میدم!

از قلم م.آزاد